Nina Dodaars denkt zich ontworsteld te hebben aan de opvoeding van haar ongehuwde moeder, een eenvoudige werkster. Grootouders van Nina's moeder vertrokken rond 1900 met paard en wagen, waarop zowel de inboedel als het gezin paste, van de Zeeuwse eilanden
naar Rotterdam, om werk te zoeken.
Geld dat Nina's vader haar naliet op voorwaarde dat hij onbekend bleef, geeft haar de gelegenheid om te studeren. Van haar vader weet Nina niet meer dan dat hij een van de broodheren van haar moeder was, en bovendien een vermogende burger. Ze trouwt met Stan
Kaváfis, een chirurg in opleiding, en vervreemdt meer en meer van haar ouderlijk huis. Als Nina's moeder overlijdt, lijkt ineens het laatste fundament onder haar leven weg te vallen. Ze gaat op zoek naar de totaal verschillende werelden van haar gelovige moeder en haar
onbekende vader.
Een ontdekkingstocht naar ware liefde en opoffering, tegen het schitterende decor van het naoorlogse leven in een oude Rotterdamse havenwijk.
Trouw over Kind van het water:
'Doorvoelde roman over een Rotterdamse die haar milieu is ontgroeid, maar na het sterven van haar moeder, die werkster was, op zoek gaat naar haar roots. 'Zwijgend vertelden de versleten handvatten, het verveloze naaldenkokertje (...) wat mijn moeder in haar leven aan werk had verzet'.
Fragment:
Ik bleef lang bij het graf van mijn vader staan en legde mijn hand op het koele marmer. Dacht aan de man die destijds in het water was gesprongen. Ik wilde me die heldendaad vooral herinneren. Ik zag ineens dat iemand niet lang geleden aan de voet van het graf een paar witte lelies had neergelegd. Monumentale bloemen, de stelen gewikkeld in papier met folie eromheen.
Was dat zijn vrouw geweest? Dan moest het betekenen dat ze treurde, en ik merkte dat het mij een gevoel van blijdschap gaf. Ik liep naar de plaats waar mijn moeder lag begraven en zag dat op het grijze graf een klein, wit veertje was neergedaald.
Marianne Witvliet (1951) debuteerde in 1993 met Schetsen van Anne, een verzameling columns die zij jarenlang schreef voor het Reformatorisch Dagblad. Voor de kinderboeken Ademloos en Ik ben niet bang ontving ze de prijs voor het beste christelijke kinderboek Het Hoogste Woord. Haar roman Gebroken wit (2003) werd in korte tijd een aantal malen herdrukt en in het Duits vertaald. Voor de Christelijke Boekenweek schreef ze de novelle Enkele reis Aix (2004). Marianne Witvliet werkt als redacteur bij de Erdee Media Groep.
